ایران پنج برابر کشورهای پیشرفته دنیا دانشگاه دارد!!
تعداد دانشگاههای ایران ۲۶۴۰ تاست
چین ۲ هزار ۴۸۱ دانشگاه
هند هزار و 620 دانشگاه دارد
یعنی تعداد دانشگاه های پر جمعیت ترین کشورهای جهان از ما کمتر است!!
.این در حالیست که تعداد دانشگاه ها در بیشتر کشورهای پیشرفته جهان زیر 500 دانشگاه است
آلمان 412، انگلیس 291 و کانادا 329 دانشگاه دارد.
این تعداد دانشگاه در ایران، حدود پنج تریلیون تومان از بودجه کل کشور را به خود اختصاص داده
و حدود به 50 درصد جمعیت بیکار کشور را تولید می کند!
فقط 80 درصد وزیران کابینه انگلیس مدرک کارشناسی دارند،
در حالی که در ایران موج دکترا گرفتن و پشت میز نشستن به راه افتاده است.
کسب هویت با مدرک
کسی که از سرمایه اقتصادی برخوردار نیست، تلاش می کند با بالا بردن سرمایه فرهنگی خود که به دنبالش احترام و منزلت نیز کسب می شود، آن کمبود را جبران کند.
طبقه برخوردار از سرمایه اقتصادی هم با استفاده از همین نوع سرمایه در میدان زندگی اجتماعی، آن را تبدیل به سرمایه فرهنگی (تحصیلات بالاتر) می کند تا اجازه ندهد اقشار دیگر نسبت به او تمایز یا برتری ویژه ای کسب کنند.
اغلب مدارک، حاصل نفوذ، رانت و امثال آن هستند یعنی ساز و کار کسب مدرک مهم نیست بلکه تنها یدک کشیدن عنوان «دکتر» مهم است.
مدرک گرایی نوعی از خودبیگانگی به وجود می آورد
بیگانگی از این منظر که به مدرک به سانِ یک بت نگریسته می شود
شعار «من مدرک دارم، پس هستم»،
شخص متقاضی مدرک به انسانی تک بعدی تبدیل می شود که هویت خود را بدون مدرک از دست می دهد.
. مدرک گرایی همچنین نتیجه نظام بوروکراسی ناکارآمدی است که به جای شایسته سالاری، کسب مدرک را شرط ارتقا یا استخدام می داند.
پولی شدن دانشگاهها و راحت تر شدن ورود به دانشگاه و خروج از آن و دسترسی سریع تر به انواع کلاس های مجازی و ابزارهای میان بر رایانه ای (مانند کپی کاری) مدرک گرایی را راحت تر کرده اند'
ما چندین دانشگاه فرهنگیان در کشور داریم.
معمولا دو هزار نفر اول در دانشگاههای خوب و درجهیک کشور درس میخواهند و رتبه های پایینتر که جایشان در دانشگاههای درجهیک نخواهد بود، دانشگاه فرهنگیان قبول میشوند؛
تا اینجا مشکلی وجود ندارد ولی وقتی دانشجویان در دانشگاههای فرهنگیان از همان ابتدا حقوق میگیرند، کار میکنند، خوابگاه و غذای مجانی و امکانات درجهیک هم دریافت میکنند و در مقابل رتبههای برتر کنکور حداقل تا دو سال بعد از تحصیل هیچ کاری درباره رشتهشان نمیتوانند بکند، مشکل بزرگی ایجاد میشود
نیمی از کسانی که مدرک دکترا دارند، فقط مدرک آن را دارند و هیچ علم و دانشی ندارند،
اکثر اعضای هیئتعلمی دانشگاههای ما دوشغلهاند و به شغلهای دیگری مشغول هستند درحالیکه براساس قانون اساسی این کار جرم است و در این حالت دانشگاههای ما ضرر میکنند تا جایی که هیچکس از کشورهای دیگر به دانشگاههای ما نمیآید که هم درس بخواند و هم پول بدهد.
درواقع دولت باید گسترش آموزش عالی را محدود کند، بیسوادی در سیستم اداری ایران بیداد میکند. در تمام دنیا فرد اول درس میخواند، بعد مسئولیت میگیرد.
در شرایط فعلی پژوهش بهشکل امری برای امرار معاش درآمده و هدف بسیاری از پژوهشهای دانشگاهی کسب امتیاز برای ارتقای مراتب دانشگاهی است.
بر فضای جامعه نیز مدرکگرایی حاکم است و این بازار فساد انگیزی را نیز ایجاد کرده است.و در نهایت خروجی دانشگاه در دست عده ای افراد تازه به دوران رسیده و برخوردار قرار می گیرد که با تفرعن و تکبر که بر خلاف تمامی ارزش هاست به دیگران فخر فروشی می کنند. فخر فروشی های پوچ و بی ارزش